Zonder categorie

Ik heb een tussenjaar genomen. Een Gen Z’er zou het een gap year noemen. Gewoon even een jaartje niets. Even geen baas, geen PowerPoints, geen Teamscalls, geen small talk bij het koffieapparaat. Geen teamuitjes, geen vrijdagmiddagborrels, geen targets, geen KPI’s, geen “even sparren over de strategie”, geen inspiratiesessies met post-its en geen files.

En eerlijk, ik heb de tijd van m’n leven! Ik geniet zo hard van de stressloze ochtenden waarin ik aan ieders wensen kan voldoen, overdreven lunchpakketten kan maken, hun fietsen buiten klaar kan zetten met lampjes die het doen (omdat ik tijd had om ze naar de fietsenmaker te brengen, vóór het ’s ochtends weer te donker was en we zaten te klooien met losse Hema-lampjes). En weet je waar ik ook van geniet? Van de f*king bijgewerkte was! Wie had dat gedacht. En ik geniet ook van de strak opgemaakte bedden die mijn ADHD-brein iedere ochtend weer in een kabbelend beekje lijken te doen veranderen.

Heerlijk moederen

Misschien vervult mijn moederhart zich nog wel het meest als ik er ’s middags ook weer voor ze kan zijn, als ze thuiskomen uit school en ik in de deuropening kan staan met een pan soep op het vuur. En ondanks dat het een simpel aanleng-soepje is, vind ik dat moederen heerlijk.

Maar ik kan ook genieten van de ochtenden, als ze op school zitten, en ik in alle rust kan schrijven aan een boek over scheiden. Ik ben dan super dankbaar voor de tijd die me gegund is om deze periode te aanvaarden, om te groeien als mens, en vooral te groeien als moeder. En dat laatste gevoel is nieuw. Ik vond het moederschap vaak zwaar, te veel over de kinderen gaan (yes, I said it out loud) en moeilijk te combineren met een baan. Maar scheiden en tijd heeft iets verschoven in mijn core. Hoe moeilijk soms ook, dankbaarheid voert nu absoluut de boventoon.

Corny

Dankbaar voor de relatie met mijn ex-man, dankbaar voor mijn twee gezonde kinderen (OMG, als je het nu te corny vindt worden, snap ik dat helemaal) en dankbaar voor mijn familie en vrienden die me in deze periode als cheerleaders met grote glitter pompoms mij toejuichen. 

Goed, lang verhaal kort, mijn tussenjaar komt bijna tot een einde, en dat, zoals je hierboven hebt kunnen lezen, is bitterzoet. Maar er staat een nieuw werkavontuur op mij te wachten, waar ik binnenkort meer over vertel en super veel zin in heb. En mijn boek waar ik hard aan door blijf werken, verschijnt ook volgend jaar.

Ik vroeg me deze week ineens af of ik ooit een relatie heb overgehouden aan een van mijn one-night stands. Ja, je leest het goed: meervoud, stands. Met een ‘s’. En nee, daar schaam ik me niet voor. Vroeger wel. Maar nu niet meer. Thank God voor deze pre-marriage avontuurtjes. Ze waren heus niet allemaal Samantha Jones uit Sex and the City- waardig, sommigen waren meer van het Bridget Jones-kaliber, maar ze hebben allemaal bijgedragen aan de vrouw die ik nu ben. De één wat constructiever dan de ander. 

Goed, ik vroeg me dus af of ik er ooit een relatie aan heb overgehouden en daar moest ik verrassend diep voor graven. Ik vond het ook een gênante constatering dat ik me niet alle rendez-vous kon herinneren. Wat ik nog wel weet, is dat ik bij sommigen hóópte dat er een relatie uit zou voortvloeien, maar dat niet gebeurde. 

De mannen met wie ik langere relaties heb gehad, heb ik allemaal op de eerste date gezoend. En als ik een beetje doordenk, ben ik ook vast met eentje op de eerste avond naar bed gegaan. Kan niet anders. Hé it was the nineties dear, don’t judge. 

However, ik dacht niet zomaar ineens aan mijn voormalige bedgenoten. Er gonsde namelijk behoorlijk wat kritiek op internet over een nieuwe Duitse datingshow waarin kandidaten eerst met elkaar naar bed gaan en elkaar daarna pas leren kennen. 

Maar deden wij dat vroeger niet altijd zo? Je stond om twee uur ’s nachts in een café met iemand te zoenen van wie je hooguit zijn voornaam wist. Soms wist je zelfs die niet. De volgende ochtend ontdekte je dat hij bij zijn moeder woonde, rechten studeerde en ‘eigenlijk meer een kattenmens’ was. En dan dacht je: leuk, jou wil ik nog wel een keer zien. Of: neuh, leuke seks, maar verder wens ik je een prettig leven. Trial and error.

Ik bedoel als je tegenwoordig gaat daten, kun je vooraf alles al weten over die persoon: zijn hypotheeklasten, zijn gemiddelde schermtijd en dat hij volgens zijn Fitbit structureel te weinig diepe slaap krijgt. Is dat leuker? Is dat beter? En stel dat alles op papier blijkt te kloppen, maar horizontaal blijft er weinig over van zijn indrukwekkende cv…Tja. Dan kijk ik toch een deurtje verder.

Misschien is die nieuwe Duitse datingshow dus helemaal niet zo modern als hij klinkt. Misschien hebben de Duitsers gewoon het uitgaan van 1997 opnieuw uitgevonden.